Goddelijke pijn voor je zonden

Written by on May 13th, 2014 // Filed under Artikelen, Portfolio, Video

Geschiedenis
Thailand bestaat voornamelijk uit het Boeddhisme met invloeden uit het Hindoeïsme en het Taoïsme. Elke negende maanmaand, dat meestal eind september, begin oktober plaatsvindt wordt het Vegetarische festival gevierd. De oorsprong van het festival gaat terug naar het jaar 1825, toen grote delen van Phuket nog begroeid waren met jungle. De mensen die in het Kathu district woonden waren vooral mijnwerkers gekweld door ziekte. Toen reizende opera zangers, genaamd ‘Ngiu’ in het Chinees, langskwamen om op te treden voor de mijnwerkers, werden ook zij ziek. De Chinese zangers gingen op een vegetarisch dieet om de twee goden Kiew Ong Tai Teh en Yok Ong Sone Teh te eren. De operazangers werden beter en de bevolking nam dit wonder maar al te graag over. Uiteindelijk ging een van de zangers terug naar China om ook Hiao Ho-le or Hiao lan en Lian Tui, uit te nodigen in Phuket. De operazanger bracht ook heilige geschriften met zich mee terug naar Het Thaise eiland. Toen de zanger weer aankwam bij de pier van Phuket haalde een grote optocht hem en zijn heilige cargo op bij de Bang Niao pier. Zo begon de optocht van de Kathu tempel naar het water genaamd de straat processie, die nu het bekendst is tijdens het festival. Sindsdien wordt het festival jaarlijks gevierd.

De evenementen
Op de eerste middag van het festival wordt er bij elke Chinese tempel een grote paal genaamd ‘go teng’ opgezet, waar negen lampionnen aan worden gehangen om de negen geesten uit te nodigen. Het festival bestaat uit een aantal bezienswaardige activiteiten. De straat processie is de grootste waar deelnemers zichzelf pijnigen door scherpe objecten door hun lichaam te spiesen. Door zelf pijn op te vangen, reinigen ze zichzelf en de gemeenschap voor goed geluk. Verder is er veel vegetarisch eten, het beklimmen van een scherpe messenladder en vuurlopen op hete kolen.

Vuurlopen
De draken op de Yokke keng tempel zijn kleurrijk verlicht voor het evenement van de avond. Een paar honderd Thaise toeschouwers gekleed in het wit verzamelen zich rond de binnenplaats van de tempel. In het midden ligt een brede strook van grijze kolen waar de vuurrode kleur van de vlammen doorheen schijnen. De warmte van de kolen is van een paar meter afstand duidelijk te voelen op de huid. Uit een grote koelbox worden natte handdoeken gehaald om de zwetende deelnemers te verkoelen. De druk op de mannen is groot. Zou dat door de warmte komen of door de vele zonden die ze kwijt moeten? De menigte wordt opgezweept door het harde geluid van de trommel. Hoofden beginnen te schudden en deelnemers beginnen te springen. Het is tijd. De mannen, slechts gekleed in een kort broekje, rennen de tempel in om de goden te eren. Ze schreeuwen, dansen en maken gebaren alsof ze worden bezeten. De kolen worden ondertussen nog een keer aangestampt om de hitte naar boven te brengen. Er is geen genade. Nadat de goden zijn geëerd wordt de lijn gevormd. Er klinkt een intense kreet voordat de eerste man over de kolen rent. De mannen schreeuwen voordat hun voeten de kolen betreden. De volgende loopt rustiger, met controle. Een voor een rennen ze door het vuur. Sommigen gaan er nog een keer overheen alsof ze niet meer kunnen leven met alle onderliggende geheimen. Na een stuk of twintig overlopers worden de kolen gedoofd. Zo druk als het was zo rustig is het binnen het kwartier. Een paar overgebleven inwoners laten zich nog reinigen door de priesters voordat ze de tempel verlaten. Iedereen gaat naar huis om zich klaar te maken voor de volgende dag van het Vegetarische festival.

De straat processie
Het grote evenement is de straat processie. Volgens het geloof is het Vegetarisch festival begonnen in de Kathu tempel. Op zaterdag begint de dag in deze tempel wanneer de zon net is opgekomen. Net als de rest van de week is het weer volgeladen met mensen gekleed in het wit. Overal staan politieagenten en ambulancemedewerkers. De goden worden verhoord en de geesten nemen de lichamen van de deelnemers over. Mannen en vrouwen steken naalden door verschillende plekken van hun lichaam. Het gezicht is de populairste plek om de naalden doorheen te rijgen. Alsof de goden echt over de Thaise deelnemers waken, komt er bijna geen bloed uit de wonden. Toch blijven de ambulancemedewerkers op hun hoede. Het zijn namelijk vaak niet de deelnemers, maar de toeschouwers die niet tegen de pijnlijke rituelen kunnen. Het is om zeven uur tijd voor de lopende tocht richting het water. Niet iedereen is van plan om als een ijzeren stekelvarken over straat te struinen en velen halen de naalden er binnen het uur weer uit. Een pleister erop en klaar. Priesters en deelnemers vormen een rij voor de optocht. Vooraan rijdt een pick-up versierd met kleurige draken en boxen waar een schel muziekje uit dreunt. Er zijn twee grote ornamenten in de optocht. In het midden een chinees beeld en bijna achteraan wordt door een aantal man een vuurwerkdoos met Chinese tekens gedragen. Voordat de optocht de tempel verlaat wordt de vuurwerkdoos aangestoken. Het harde geluid van de duizendklapper echoot door de kleine straten van Chinatown in Kathu. Toeschouwers, allemaal gekleed in wit volgen de optocht. Van rechts en links rennen mensen gewapend met vuurwerk gebonden aan een lange stok richting de vuurwerkdoos. Het brengt geluk als je het eigen vuurwerk boven de doos hangt.

De mannen die de doos dragen hebben handdoeken over hun hoofd gehangen om de rode vuurwerkoverblijfselen op te vangen. Het is moeilijk te zien waar iedereen loopt door de dikke witte rook. Bewoners van de straten gooien rotjes naar de deelnemers voor goed geluk. Gevaar lijkt het ‘keywoord’ voor vandaag, de deelnemers moeten op verschillende manieren lijden. Eenmaal uit de straten van Chinatown lijkt de rust wat wedergekeerd. Er staan tafels vol met kaarsen en fruit langs de weg voor de door geesten bezeten deelnemers. De toeschouwers gaan op hun knieën en vouwen hun handen tegen elkaar om te bidden voor de mannen en vrouwen in de optocht. Met een beetje geluk loopt de man, nog vol gestoken met tientallen naalden hun kant op om ze te zegenen. Er worden bloemen uitgedeeld aan de gezegende. Het geluk op de gezichten van de toeschouwers die even worden aangeraakt door de deelnemers is onbeschrijfelijk. Een vrouw, gespiesd door twee grote naalden en


gekleed in een Chinese japon rent voorin de stoet alsof ze niet kan wachten om haar geest weer uit te drijven. Onderweg raakt ze zoveel mogelijk mensen aan en rent weer door, compleet in trance. De tocht duurt maar liefst een uur en is zo’n pittige tien kilometer richting Phuket town. Eenmaal aangekomen bij de eindbestemming worden de goden weer verhoord. De pleisters gaan erop, en iedereen gaat weer door met het gewone leven. De tempel biedt

vegetarisch eten aan. Dat hebben velen zeker verdiend. De zonden zijn weer verdwenen, er is voor geboet. Er is weer een jaar te gaan vol met fouten en slechte daden. Volgend jaar is er weer een festival om jezelf te reinigen of om anderen voor jou daden te laten lijden.


Voor de westerse cultuur is het niet in te denken om onszelf te pijnigen voor de inwoners van onze stad of om onze duistere kant te verlichten. Zelf ben ik te ongelovig om in een god te geloven, laat staan vereren op deze gruwelijke manier. Toch is het een spektakel om te zien hoe zoveel mensen zichzelf overgeven aan iets wat ze nog nooit hebben kunnen zien, voelen of aanraken. Het is een nieuwe ervaring om toe te voegen aan mijn blog. Ik zou het iedereen aanraden om een keer te ervaren. Of is je maag er niet tegen bestand?

Gerelateerd

Leave a Comment

Name*
Email*
Website
Comment*